





















ایوان در لغتنامهی دهخدا به معنای صُفه، تاق، نشستنگاهِ بلند که بر آن سقف باشد، همچنین پیشگشاده و درگاه آمده است. فرهنگ عمید، ایوان را صفه، پیشگاه اتاق و قسمتی از ساختمان ذکر میکند که جلوی آن باز و بدون پنجره باشد. شایان ذکر است که فضاهای متعددی مترادف ایوان شمرده میشوند. بهعنوان مثال، نوع بدون سقف آن …










































